کد خبر : ۳۴۵۰۵۷
زمان انتشار :
facebook telegram twitter google+ cloob Yahoo print

پایگاه خبری محیط زیست ایران

نه به پلاستیک

خوشبختانه در سال های اخیر پویش های اجتماعی خوبی در حوزه های مختلف زیست محیطی در کشور شکل گرفته است که می تواند بستر مناسبی برای تغییر الگوی مصرف و ترک عادت «پلاستیک گرایی» ما باشد، مشروط بر آنکه با همگرایی و اعتماد متقابل، ظرفیت سازی برای مشارکت فعالانه نهادهای مردمی محیط زیست جهت آموزش و اطلاع رسانی برای کاهش مصرف کیسه های پلاستیکی انجام گیرد.

نه به پلاستیک

به گزارش پایگاه خبری محیط زیست ایران، شینا انصاری مدیرکل دفتر پایش سازمان حفاظت محیط زیست در یادداشتی در روزنامه قانون، نوشته است: به مصرف کیسه های پلاستیکی عادت کرده ایم و روزی نیست که از محصولات پلاستیکی یکبار مصرف استفاده نکنیم. هنگام تفرج در دشت، جنگل و ساحل و در مناسبت های مختلف جشن و سوگواری آنچه از ما باقی می ماند، حجمی انبوه از پلاستیک هاست.به همین دلیل امروزه در پس زمینه تصویر اغلب مناطق طبیعی و گردشگری ما کیسه های پلاستیکی نشسته است.

آمارها حاکی از آن است که ایران یکی از 10 کشور اصلی مصرف کننده پلاستیک در دنیاست، عمر هر کیسه پلاستیکی در کشور ما 12 دقیقه هست و هرخانواده ایرانی روزانه پنج تا هفت کیسه پلاستیکی وارد چرخه مصرف می کند که متاسفانه نیمی از آن ها تنها یک بار مورد استفاده قرار می گیرد و در خوش بینانه ترین حالت راهی مکان های دفن می شوند که به واسطه تجزیه پذیری طولانی مدت(بیش از 300 سال)، درواقع باری سنگین و غیرقابل هضم برای زمین هستند. اما چرا به رغم هشدارها و اطلاع رسانی ها درباره آثار زیانبار پلاستیک های یکبار مصرف، استفاده بی رویه از آن ها و گسترش کاربرد انواع و اقسام پلاستیک ها به جزئی جدایی ناپذیر از زندگی روزمره ما تبدیل شده است؟

شاید یکی از مهم ترین دلایل در مصرف نامتعارف کیسه های پلاستیکی در کشور را باید در دسترسی راحت و ارزان به کیسه های پلاستیکی جست. کشور ما یک کشور نفت خیز است و وجود مواد اولیه ارزان و در دسترس پلیمری، یکی از مهم ترین عوامل در تولید و مصرف غیرمنطقی این کالای آسیب رسان به محیط زیست محسوب می شود. در عین حال فقدان سیاست های بازدارنده و تشویقی برای تغییر در الگوی مصرف پلاستیک ها نیز از مهم ترین مولفه هاست که موجب شده اقدام شاخصی در کشور در خصوص پلاستیک ها چه در حوزه تقنین و چه اجرا صورت نپذیرد. این در حالی است که هم اکنون بسیاری از کشورهای جهان به منظور حفاظت از محیط زیست سعی کرده اند با اجرای «سیاست های ملی» مصرف پلاستیک ها را در کشورهای شان محدود کنند، به گونه ای که در حال حاضر 50 کشور جهان دارای برنامه فعال برای مقابله با آلودگی پلاستیک هستند، اقداماتی چون ممنوعیت مصرف کیسه های پلاستیکی یکبار مصرف، وضع مالیات بر مصرف، حذف و جایگزینی میکروپلاستیک ها، استفاده از پلاستیک های زیست تجزیه پذیر و ... با هدف کاهش آلودگی پلاستیک ها به ویژه در مناطق گردشگری و ساحلی جهان از جمله این اقدامات بوده است.

از این رو با درک این واقعیت که ما با فاصله ای قابل توجه با سایر کشورها، گام های نخستین را در این عرصه بر می داریم، ضروری است با وضع قوانین برای ترغیب مردم، صنایع و صنوف به محدودیت درزمینه استفاده از پلاستیک از یک سو و حمایت از صنایع بازیافت و سرمایه گذاری در گسترش واحدهای جایگزین پلاستیک از سوی دیگر، اقدامات بنیادین را با سرعت بیشتری در کشور آغاز کنیم.

خوشبختانه در سال های اخیر پویش های اجتماعی خوبی در حوزه های مختلف زیست محیطی در کشور شکل گرفته است که می تواند بستر مناسبی برای تغییر الگوی مصرف و ترک عادت «پلاستیک گرایی» ما باشد، مشروط بر آنکه با همگرایی و اعتماد متقابل، ظرفیت سازی برای مشارکت فعالانه نهادهای مردمی محیط زیست جهت آموزش و اطلاع رسانی برای کاهش مصرف کیسه های پلاستیکی انجام گیرد. تجربیات موفق در مهار آلودگی پلاستیک ها در جهان نیز موید این حقیقت است که بدون همراهی واقعی مردم، اجرای سیاست های سلبی و بازدارنده راه به جایی نخواهد برد و غلبه بر عادتی که به رویه متداول زندگی ما بدل شده است، به موازات قوانین و اسناد بالادستی نیازمند برنامه ای فراگیر، تدریجی، مستمر و نفوذ در بطن جامعه دارد.

*منبع: روزنامه قانون،1397،9،20

کلید واژه :

زباله

،

پلاستیک های تجزیه پذیر

،

آلودگی های پلاستیکی

،

آلودگی پلاستیک

،

تولید کیسه های خرید

،

پلاستیک بازیافتی

ثبت نظرات
captcha