کد خبر : ۳۴۴۸۳۴
زمان انتشار :
facebook telegram twitter google+ cloob Yahoo print

پایگاه خبری محیط زیست ایران

رواج جشن رنگ تهدیدی برای طبیعت و جان انسان

«جشن رنگ» میراث کشور هند است. با این حال چند وقتی است به جمع جشن های بیگانه در ایران اضافه شده و پای ثابت تورهای آخر زمستان شده است. جشنی که محققان هندی آن را تهدیدی برای طبیعت و مهم تر از آن جان انسان دانسته اند.

رواج جشن رنگ تهدیدی برای طبیعت و جان انسان

به گزارش پایگاه خبری محیط زیست ایران، هومن یوسفی مشاور و کارشناس ارشد مدیریت استراتژیک ـ در تحلیل آسیب های این جشن وارداتی به پژوهش ها و نظریات محققان و روزنامه نگاران هندی استناد کرده و نوشته است: «بسیاری از افراد مطلع در هندوستان این جشن را به دلیل آسیب هایش دیگر برگزار نمی کنند. این آسیب ها هم جسمی و هم مرتبط با محیط زیست است. در هر حال فرقی نمی کند رنگ شیمایی با فشاری که هنگام پاشیدن دارد ابتدا بدن انسان و بعد هر موجود زنده ای را تا شعاع چند کیلومتری آلوده خواهد کرد.  

«Satyajit N.singh» نویسنده و روزنامه نگار حوزه علوم و از مدیران موزه های علوم هند در شهر کلکته است. او در مقاله ای درباره این جشن مقدس هندی ها که تازگی و نابخردانه در ایران شایع شده است، صرف نظر از تاریخ آن و یا افسانه هایی که در شرح آن گفته شده و برای هندی ها کاملا آشنا است، به فلسفه علمی جشن «هولی» پرداخته و یادآور شده که جشن رنگ در فصل بهار برگزار می شود؛ دوره ای که بین پایان زمستان و شروع تابستان است. در این مرحله رشد باکتری ها در اتمسفر و در بدن زیاد است و آتش روشن کردن در این جشن باعث کشتن باکتری ها می شود.

او می گوید که با روشن کردن آتش، مردم خاکستر بر پیشانی می گذاشتند و با برگ ها و گل های درخت انبه به سلامتی خود کمک می کردند. سپس با حرکات رقص و کمک گرفتن از رنگ ها به احیای بدن خود کمک می کردند، اما این رنگ ها چه بودند؟

رنگ سبز ترکیبی از برگ های خشک شده درختان، برگ های بهاری، سوزن های کاج. رنگ زرد متشکل از گل آفتابگردان و کوکب. رنگ قرمز درست شده از رز یا پوست درختان سیب جنگلی، انار، زعفران، مخلوط آهک، زردچوبه و پودر پرتقال. رنگ آبی تهیه شده از انگور بنفش. رنگ قهوه ای ترکیبی از برگ های خشک شده چای و برگ درخت افرا و رنگ سیاه که از برخی گونه های انگور تهیه می شد.

به گفته این روزنامه نگار هندی مردم در جشن اصیل هولی، بدن خود را با رنگ می پوشاندند نه این که روی دیگران رنگ بپاشند.

او گفته که رنگ های مصنوعی موجود در بازار که اکنون در جشن رنگ استفاده می شود، دارای مواد سمی اکسید سرب، گازوئیل، ید، کروم و سوفلات مس است، بنابراین در جشن رنگ بیش از آن که طبیعت آسیب ببیند، سلامتی افراد در معرض خطر است.

این روزنامه نگار علمی ترکیب رنگ هایی که در این جشن استفاده می شود را این طور شرح داده است: رنگ سبز حاوی سولفات مس که آلرژی چشم و کوری موقت را ایجاد می کند. رنگ قرمز حاوی جیوه که خطر ابتلا به سرطان پوست، عقب ماندگی ذهنی و فلج و آسیب بینایی را به همراه دارد. رنگ بنفش حاوی یدیدکروم که آسم و آلرژی را سبب می شود. رنگ نقره ای حاوی برمید آلومینیوم که سرطان زا است. رنگ آبی که مشکلات پوستی به دنبال دارد و رنگ سیاه که نارسایی کلیه و ناتوانی یادگیری را موجب خواهد شد.

نویسنده دیگری به نام «Lavanya Donthamshetty » در مقاله ای دیگری به چالش این جشن مقدس در هند پرداخته و این پرسش را مطرح کرده است که چطور می شود به مذهب پایبند بود و جشنی با این وسعت تخریب ایجاد کرد؟ »

یوسفی در ادامه این یادداشت عبارت کلیدی «When religious practices destroy the environment» را برای جست وجو پیشنهاد کرده و به فایل پی دی اف مقاله ای علمی که با آمار و نمودار به بررسی جشن هولی و تخریب محیط زیست بر اثر آن پرداخته، اشاره کرده و ادامه داده است: «این ها تحلیل های هندی های مطلع درباره ی جشنی است که برایشان جنبه مذهبی دارد و حالا به دلایل زیست محیطی به یک چالش تبدیل شده که منسوخ کردن آن یعنی مبارزه با مذهب و ادامه دادن آن یعنی مبارزه با حیات. اما نکته اینجاست چطور جشنی که هندی ها بر سر بود و نبودش باهم چالش دارند برای ما این همه جذاب شده است؟ »

این کارشناس ارشد مدیریت استراتژیک یادآور شده است: «از اصول توسعه پایدار در گردشگری این است که باید به فرهنگ دیگران احترام گذاشت بخصوص به مذهب و اگر آن را نمی پسندیم می توانیم در آن شرکت نکنیم. این اصل زمانی اهمیت دارد که ما در کشور هند به دیدن فستیوال جشن رنگ برویم. اگر تمایل داشته باشیم می توانیم به جای این که از طبیعت کشورمان مایه بگذاریم از جیبمان خرج کرده و به هند سفر کنیم، ضمن گردشگری در این جشن که ماه مارچ سال آینده به مدت دو روز در این کشور برگزار می شود، شرکت کنیم. »

وی معتقد است گاهی یک جاذبه با تغییر جغرافیایی به دافعه تبدیل می شود و در ادامه به دیگر جشن های وارداتی مثل هاولوین، ولنتاین، هولی و تنکس گیوینگ که در ایران رو به افزایش است، اشاره کرده و نوشته است: «این اتفاق نشان دهنده آن است که جای رویدادی به نام جشن در کشور ما خالی است، یعنی ما برای جشن متولی نداریم.

سازمانی وجود دارد به نام میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری که ظاهرا علاقه ندارد متولی میراث و یا فرهنگ باشد که یا باید نامش را عوض می کرد و یا شرح فعالیت هایش را. اگر این سازمان متولی میراث بود باید برای سر و سامان دادن به جشن های کهنِ سراسر سلامت، صحت، امنیت و شادی ایرانی تلاش می کرد.

ما ظرفیت قوی فرهنگی برای نشاط مردم داریم که عامدانه آن ها را ندید می گیریم و راهمان را کج می کنیم تا نبینیمشان. بنابراین مردم هم راهشان را کج می کنند و از جشنی به نام هولی سر در می آورند.

اقتصاد در همه چیز حرف اول را می زند، اما چون ما به بهره های کوتاه مدت و سیستم بزن در برو عادت کرده ایم، چشممان را بر منافع درازمدت اقتصادی بسته ایم، مثلا این که از جشن «طبیعت برانداز» سیزده بدر بسیار راضی هستیم و در تمام شبکه های تلویزیونی و رادیویی آن را تبلیغ می کنیم. این درحالی است که سال هاست با چهارشنبه سوری می جنگیم و به جای فرهنگ سازی و تبلیغ درست برای این جشن مردم را حریص می کنیم که از یک ماه قبل مواد محترقه بخرند. ما نمی دانیم چه چیز برایمان خوب است چه چیز بد.

بیشتر آژانس ها در شرایط اقتصادی فعلی ورشکسته اند، بعضی ها پا روی وجدان می گذارند و برای حفظ خود به جنگ طبیعت می روند و از ناآگاهی و نیازهای مردم سوءاستفاده می کنند. اینجا باز هم متولی اصلی سازمان میراث فرهنگی و گردشگری است که باید نظارت درستی داشته باشد و با استراتژی های مناسب شرایط را در وضعیت عدم قطعیت کنترل کند. سازمانی به نام محیط زیست هم وجود دارد که عرصه فعالیتش را بسیار محدود کرده، درحالی که پهنه اصلی این سازمان به وسعت ایران است.»

یوسفی معتقد است: جشن رنگ یک ایرانی را در زمان و مکان دیگری همچون پاییز هزار رنگ جاده اسالم ـ خلخال، زیارت مسجد نصیرالملک شیراز، غرق شدن در منحنی های کاشی های فیروزه ای، احیای کارگاه های قالی بافی و حمایت از فرهنگ عشایر ایران می توان یافت.

پایکوبی پاییز در جاده اسالم _ خلخال

منبع ایسنا

کلید واژه :

رواج جشن رنگ

،

طبیعت

،

جان انسان

،

محیط زیست

ثبت نظرات
captcha